Het gaat om de reis en niet om de bestemming
Wat fotografie betreft is dat voor mij zeker ook zo. Lekker zonder plan vooraf doelloos dwalen in de schemering. Die camera is dan eigenlijk meer een excuus om in de auto te stappen en ergens heen te rijden voor een wandeling. Juist het niet hebben van een vooraf bepaald doel maakt dat je gewoon achter je neus, of eigenlijk je camera, aan kunt lopen om je te laten verrassen wat er dit keer na die bocht in dat paadje te zien is.
Bijkomend effect is dat voor mij het klikken op dat knopje er niet alleen voor zorgt dat het plaatje op de SD kaart wordt weggeschreven maar ook het moment zelf wordt vastgelegd in mijn hoofd. Was het koud, het krijsen van die opvliegende meeuw, de zon die net door de mist heen prikt, de hele ervaring. En dat zorgt er dan weer voor dat er in mijn hoofd van alles aan elkaar gekoppeld wordt. Heerlijk om mijn gedachten dan helemaal los te laten en mee te gaan in de associaties. Die molen doet me denken aan een scene uit Don Quixote, dat bloemetje staat daar wel heel stoer in zijn uppie de wind te trotseren, of ik vraag mij af waar je eigenlijk naar luistert als het zo stil is.
Het idee van een Zine speelt al een tijd in mijn hoofd omdat je zo plaatjes en tekst kunt combineren. Als eerste probeersel ben ik in het mapje met foto’s van één enkele wandeling gedoken om te kijken of daar een samenhangend geheel van was te maken. Om de lezer als het ware mee te nemen op de wandeling door mijn ogen en gedachten. Hoe raar dan ook. Een beetje vreemd maar wel lekker.
Het boekje staat inmiddels geprint en al in mijn kast maar is hier onder ook te bekijken. Niet als losse foto’s maar als één geheel. Geinig toch!
Voor de liefhebbers is deze serie ook als fysiek boekje verkrijgen via Blurb. Geprint op zogenaamd eggshell (uncoated) papier zodat er totaal geen glans op zit en het een artsy uitstraling heeft. Gewoon, omdat ik dat mooi vind.